post image

21

mei

Na een sterke Ronde van Romandië te hebben gereden en daarna een korte rustperiode te hebben ingelast, trok Tosh met vertrouwen naar de Ronde van Romandië. Een goede rituitslag en meestrijden voor de etappezege was het hoofddoel. Met vijf ritten in lijn, en dus zonder tijdrit, behoorde ook een goede notering in het eindklassement tot de mogelijkheden.

Tosh ging er meteen voor en kwam in de eerste etappe al zeer dicht bij die ritoverwinning. Op de hellende aankomststrook probeerde hij de rest van ver te verschalken. Op vierhonderd meter van de meet had hij dan ook enkele meters voorsprong op de kop van het peloton waar de ploegmaat van Noors kampioen Edvald Boasson Hagen de kloof probeerde te dichten. Dat lukte niet en zo leek Tosh op weg naar de zege en de leiderstrui. Op 250 meter van de aankomst zette Boasson Hagen zijn spurt in. Niemand kon zijn wiel volgen en hij spurtte op en over Tosh naar de zege in de openingsrit. Tosh strandde op de tweede plek voor Simon Gerrans. Door die tweede plek kwam Tosh wel in de puntentrui aan de start van de tweede rit.

Die regenachtige tweede rit eindigde op een massaspurt waar Nederlands kampioen Dylan Groenewegen zich de snelste toonde. Het Noorse talent Halvorsen eindigde tweede en leider Boasson Hagen strandde op de derde plek. Tosh zat te ver geplaatst en finishte als elfde, net buiten de top tien, maar bleef wel op de tweede plek in het algemeen klassement staan. In de zware derde rit nam de winnaar van vorig jaar, Pieter Weening, de bovenhand door nipt de rit te winnen voor Lotto Soudal-renner Sander Armée. Weening nam zo de leiderstrui over van Boasson Hagen. Armée volgde samen met Gerrans op zes seconden van Weening. Boasson Hagen moest nog twaalf seconden goedmaken als hij de eindzege nog wilde binnenhalen. Tosh kende een mindere dag tijdens de koninginnenrit en op de 47ste plek over de streep, negen minuten na de ritwinnaar.

Tijdens de vlakke rit op de vierde dag werden de vroege vluchters netjes op vier kilometer van de streep ingerekend. In de massaspurt toonde Groenewegen zich, net zoals twee dagen eerder, de snelste. Dit keer voor Boasson Hagen die zo extra bonificatieseconden sprokkelde. Tosh spurtte goed mee en eindigde vijfde. Na plek zeven viel er een kleine kloof waardoor Boasson Hagen nog eens drie seconden dichter kwam bij de leiderstrui van Weening.

In de slotetappe konden Boasson Hagen en Gerrans dus Weening nog van de leidersplaats duwen. De kansen van Boasson Hagen leken verkeken toen hij op twintig kilometer van de streep ten val kwam. Het peloton was solidair en wachtte de tweede in het klassement sportief op. Dat zou leider Weening zich achteraf nog beklagen want iets later spurtte Boasson Hagen naar de ritzege en de eindoverwinning. Simon Gerrans eindigde tweede en sprong dus in het eindklassement ook nog over Weening naar de tweede plek. Tosh finishte in de slotrit knap derde en eindigde in het puntenklassement op een mooie vierde plek.