post image

12

augustus

Een maand na het Belgisch kampioenschap hernam Tosh de competitie. Met eerst de GP Cerami als eendagswedstrijd en daarna de vijfdaagse Ronde van Wallonië bleef hij in eerste instantie in eigen land. Enkele dagen later zou hij dan naar de Clasica San Sebastian afreizen om een week later het nationale truitje van België te mogen dragen op het Europese kampioenschap voor de wegrit in Glasgow.

In de GP Cerami is het vroege vlucher Peter Kennaugh die al enige stand kan houden tegen een aanstormend peloton. In de Ronde van Wallonië eindigde Tosh vorig jaar nog tweede in het eindklassement. Dit jaar was Tim Wellens in aanloop naar San Sebastian de logische kopman. In de tweede rit is het dan ook Wellens die de rit wint en zo de leiderstrui overneemt. Doordat Quinten Hermans de dag erna tweede eindigt en de vierde rit weet te winnen, neemt die voor de slotrit de trui over van Wellens met slechts drie seconden voorsprong. Die laatste rit zet Lotto Soudal naar zijn hand: onderweg neemt Tim Wellens drie belangrijke bonificatieseconden waardoor hij op dat moment terug naar de leiding springt. In de massaspurt van die slotrit wint Debusschere de etappe. Quinten Hermans grijpt als vierde net naast de bonusseconden en ziet Wellens dus in gelijke tijd de eindoverwinning grijpen. Tosh eindigt in die Ronde van Wallonië als 55ste.

In de Clasica San Sebastian die drie dagen later volgde was het de bolletjestrui van de Tour Julian Alaphilippe die zijn klasse nogmaals toonde. Op de slotklim kon enkel Bauke Mollema de Fransman volgen maar in de spurt was Alaphilippe duidelijk de snelste. In de groep daarachter spurtte Roux naar de derde podiumplaats voor Greg Van Avermaet. Net voor de slotklim werd de wedstrijd nog ontsierd door een val van Bernal, Landa en Roglic. Die eerste twee liepen serieuze schade op waardoor ze hun deelname aan de Vuelta moesten schrappen. Nog daarvoor moest de kopman van Lotto Soudal Tim Wellens al opgeven, net zoals Tosh die er ook vervroegd de brui aan gaf.

Voor Tosh was het allemaal voorbereiding voor de wedstrijd één week later: de wegrit van het Europese kampioenschap. Voor het eerst mocht hij bij de profs de nationale tenue aantrekken om zijn land te verdedigen en kopmannen Jasper Stuyven, Wout Van Aert en Greg Van Avermaet bij te staan.

In een uitgeregende lastige rit van 230 kilometer knepen al veel grote namen onderweg de remmen dicht waardoor het een echte afvalwedstrijd werd. Het plan van de Belgen was duidelijk: voor de drie kopmannen de koers onderweg zo hard mogelijk maken zodat de rapste mannen de rol moesten lossen. Op tachtig kilometer van de streep zijn het ploegmaats Jelle Wallays en Tosh die uit het peloton versnellen en op zoek gaan naar de leiders. Het zijn die Italianen die op dat moment de koers controleren en het duo Belgen moet terughalen. Met waakhond Cimolai in het wiel zijn zij de eersten die de vroege vlucht inlopen. Bij een hergroepering die daarop volgt is de volgende Belg die versnelt Xandro Meurisse. Iets later sluit er een groep met Wout Van Aert aan waardoor er voorin twee Belgen zitten. Ook Van der Poel, Trentin, Cimolai, Albasini en Herrada zitten vooraan en daarachter gaat de koers op slot. De koers lijkt beslist waar de winnaar uit de kopgroep zal komen.

De kopgroep blijft samen tot op tien kilometer van de streep de Nederlander Lammertink tegen de grond gaat en enkele medevluchters meeneemt in zijn val. Daarvan probeert Cimolai te profiteren door ten aanval te gaan. Het is een sterke Van Aert die hem terughaalt met Van der Poel, Herrada en Trentin in het wiel. Daarna blijven ze samen en in een spurt is het Trentin die sneller sprint dan de twee veldrijders Van der Poel en Van Aert. Na een harde dag werken komt Tosh in zijn eerste EK bij de profs als 47ste over de streep.